Somewhere in Time (1980) - OCR fps 23.976, runtime 1:43:31
- ไง หวัดดี - พระเจ้า ผมไม่นึกว่าจะดีขนาดนี้
อย่างที่บอก ผมไม่เข้าใจว่า... ทำไมพวกเอเย่นต์ถึงได้...
เฮ้ ริชาร์ด
- นี่ ฮูโต้ ว้าว... คุณเจอความจริงที่สำคัญในโรง - เฮ้
แน่นอน ใช่ คือว่า...
มัน... เกี่ยวกับเวียดนาม
ควรโยงมันไปถึงชานเมือง
- ผมคิดว่ามันเกี่ยวกับ... - ริชาร์ด เราชอบละครของคุณมาก
ขอบคุณดอนน่า แล้วคุยกันใหม่นะ
- นี่คือ ขอโทษผมไม่รู้จักชื่อคุณ คุณชื่ออะไร - แพมค่ะ
- เชลลี่ นี่แฟนผม - หวัดดี เชลลี่
ผมริชาร์ดนะ ผมหิวน้ำแล้ว
งั้นไว้คุยทีหลังนะ "มหาวิทยาลัย มิลฟีลด์ พฤษภาคม 1972"
- ไง...อ้อ - ไงครับ สวัสดีครับ
มันเป็นละครที่เยี่ยมมากจริง ๆ นะครับ
ผมไม่คิดว่ารู้จักชื่อคุณนะ
- ไมค์ นีลลี่ หนังสือพิมพ์ชิคาโก้ - อ้อ
- โอเค เชลลี่ ผมขอคุยกับคนนี้ก่อน - ค่ะ
นี่เป็นของคุณนะคะ จากพวกเราทุกคนค่ะ
เฮ้ เชลลี่... โอ้ ขอบใจ
ดูนี่สิ เดี๋ยวก่อนนะ แล้วเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
- ทุกคนเซ็นมันอย่างงั้นน่ะเหรอ - ค่ะ
- ขอบใจ แล้วคุณเซ็นตรงไหน - เซ็นเอาไว้ด้านใน
เอ๊ะ ผมมีข่าวจะบอกนะ คืนนี้มีเอเย่นต์มาที่โรง แล้วเขาบอกว่า...
เขาคิดว่าละครดีพอที่จะเล่นในบรอดเวย์ด้วย
ใช่ งั้นไขว้นิ้วไว้ให้ดี เอานะ เร็วเข้า มาทานเค้กกัน
เนิลโลปี้ วิเศษมาก เอาล่ะ ฟังก่อนนะ
ผมคิดว่าสิ่งที่เราควรทำเนี่ย ไม่ใช่...
ทุกคนได้คนละชิ้นนะ เอาไปก่อน เดี๋ยวผมจะตัดให้นะ
ยังมีอีกเหลือเยอะ ผมคิดว่าเราไม่ควรตัดหน้ากาก
เข้าใจมั้ย เราเก็บไว้ทีหลังดีกว่านะ ทิ้งมันอย่างนี้ก่อน เอาไว้คราวหน้า
กลับมาหาฉัน
นี่เธอเป็นใคร
- ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อนในชีวิต - เธอให้อะไรคุณเหรอ
พระเจ้าช่วย
- ว้าว นี่ปาร์ตี้หรือว่าอะไรเนี่ย - นั่นสินะ
ใช่ ใช่
"โรงแรมแกรนด์"
ละครเป็นยังไงบ้าง ชอบหรือเปล่า
คุณไม่เป็นอะไรนะคะ
"8 ปีต่อมาในชิคาโก้"
- อาฮ้า - อาฮ้า อะไร
อาฮ้า คุณจะไปไหน
- ผมจะไปเที่ยว...ยังไม่รู้เลย - ที่ไหน
- แล้วเรื่องบทละคร - คือมันยังไม่เสร็จ
โอเค แล้วเมื่อไรถึงจะเสร็จ
- ไม่รู้สิ - โอ้ พระเจ้า ริชาร์ด มีคนคอยบทละครนั่นอยู่
จิลไปกับคุณด้วยหรือเปล่า
ไม่ ผมคิดว่าไม่ เราเลิกกันแล้ว
เรด ชอกส์ เล่นอย่างเต็มที่คืนนี้ พร้อมกับคามินสกี้ โดยเล่นกับแยงกี้ครับ
คุณจะพักสักกี่คืนครับ
- แค่คืนเดียวครับ...ได้ครับ - ครับ งั้นช่วยเซ็นตรงนี้นะครับ
อาร์เทอร์ ห้อง 313
เชิญพักตามสบาย
- ครับ ขอบคุณมาก - ครับ
นี่เป็นครั้งแรกของคุณ คุณ...
คอลลีเออร์ ใช่ ด้วยเหตุผลบางประการ ผมไม่มีโอกาสแวะมาที่นี่
- ได้ข่าวเสมอว่ามันน่าอยู่ - เมื่อไหร่กัน
เมื่อ 8 ปีก่อน คือผมเคยเป็น... นักศึกษาที่มหาวิทยาลัย มิลฟีลด์
ใช่ นักศึกษามาที่นี่เป็นครั้งคราว เพื่อมาทานที่ห้องอาหาร กับห้องพัก
แล้วก็...
ดูเหมือนว่าผมพอจำได้ว่า พวกเขาจัดงานพรอมที่นี่ในปี... 47 ใช่มั้ย
- อ๋อ งั้นเหรอ คุณอยู่มานานแล้วเหรอ - อ้อ ผมอยู่ที่นี่ตั้งแต่ปี 1910
- 1910 - อาฮะ
- มากับพ่อแม่ตอนผมอายุ 5 ขวบ - อ้อ
พ่อเป็นพนักงานต้อนรับ
ผมเคยทำให้พ่อปวดหัว เรื่องเล่นบอลในห้องโถงนะ
พ่อโกรธผมมากเป็นบางครั้ง โชคดีที่ผมอยู่ได้ถึง 63 จอร์จ
คุณได้ห้องที่มีวิวดี
อ้อ ยอดเลย
- เอาล่ะงั้น... คงเท่านี้นะ - ขอบคุณครับ คุณคอลลีเออร์
ถ้ามีอะไรให้ผมรับใช้ ขอให้บอกนะ
ผมชื่ออาร์เทอร์ แล้วผมพักอยู่ที่บังกะโลหลังโรงแรม
โอเค ขอบคุณมาก แล้วเจอกัน อาร์เทอร์
เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า
เราเคยเจอ... ไม่ ๆ คิดว่าไม่
ไม่ ๆ ผมคิดว่าคงไม่เคย เชิญพักตามสบาย คุณคอลลีเออร์
โอเค ขอบคุณมาก
- ครับ - ครับ เมื่อไหร่ถึงจะเปิดครับ
อีกประมาณ 40 นาทีครับ
40 นาที
ใช่ครับ
"ห้องอดีตกาล"
อาร์เทอร์
- หวัดดี - ครับ คุณคอลลีเออร์
อาร์เทอร์ คือว่าในห้องอดีตกาลน่ะ มีรูปภาพของหญิงสาว แต่ไม่มีป้ายชื่อน่ะ
ใช่ นั่น เอลิช แมคเคนน่า
เธอเป็นนักแสดงที่มีชื่อของสมัยนั้น
แสดงละครที่ในโรงละครของโรงแรม
ขอโทษ คุณบอกว่าเคยมีโรงละครที่นี่เหรอ
ใช่ บริเวณทะเลสาบ
จริงเหรอ งั้นละครเรื่องนี้เล่นเมื่อไหร่
โอ้... 1912
1912 เหรอ
เฮ้ อาร์เทอร์
อาร์เทอร์ หวัดดี นี่ฟังนะ
คุณช่วยเอากระเป๋า และยกมัน...
- กลับไปที่ห้องสวีทของผมด้วยนะ - คือ...
ขอบคุณมากนะ แล้วช่วยบอกหน่อยว่า... ห้องสมุดใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน
- ในเมือง ผ่านโบสถ์ไปก่อน - ในเมืองนะ ผ่านโบสถ์ไปก่อน วิเศษเลย
- ระวังนะ โอเค - แต่...
ขอบคุณมาก
- แต่... - แล้วเจอกันอาร์เทอร์
ใช่
แมคเคนน่า
แมคเคนน่า เอลิช ใช่
โอ้ พระเจ้า
นักแสดงที่ผู้คนหลงใหลมากที่สุด บนเวทีอเมริกัน
หลายปีที่เธอเป็นดาราดังแห่งวงละคร
ภายใต้การแนะแนวของผู้จัดการ วิลเลี่ยม ฟอร์เชท โรบินสัน
เอลิช แมคเคนน่า เป็นนักแสดงอเมริกันคนแรก ที่สร้างความลึกลับต่อสายตาประชาชน
และไม่มีผู้ใดเคยเห็นช่วงหลายปีสุดท้าย
เห็นชัดว่าเธอไม่มีชีวิตนอกเวที แก่นแท้แห่งความสันโดษ
ขอโทษครับ เอ่อ... คุณมีชีวประวัตินักแสดงที่...
ไม่อยู่ภายใต้หนังสือหายาก หรือว่านิตยสารมั้ย
คือว่า เรามีนิตยสารบางเล่ม แต่ว่ามันอยู่ด้านหลัง
- และฉันคงต้องไปค้นหามันแล้ว - ช่วยหาให้ผมหน่อยได้มั้ย ได้โปรด
คือเอ่อ... ก็ได้
ขอบคุณ ผมจะอยู่ด้านหลัง
- ตกลงค่ะ - วิเศษมาก
นี่ไงคะ
โอ้ ขอบคุณครับ
"เอลิช แมคเคนน่า " "นี่เป็นรูปถ่ายครั้งสุดท้ายของเธอ"
- คะ - ครับ คุณโรเบิร์ตใช่มั้ยครับ
- ใช่ - หวัดดีครับ ผมชื่อริชาร์ด คอลลีเออร์
ผมเพิ่งจะอ่านหนังสือของคุณ เรื่องนักแสดงอเมริกันที่มีชื่อเสียง
- ผมชอบมาก - คุณต้องการอะไร
ข้อมูลเกี่ยวกับ เอลิช แมคเคนน่า
ข้อมูลอะไรกัน
คือผมเป็นเขียนบทละคร กำลังคิดจะทำละครชีวิตเกี่ยวกับชีวิตของเธอ
- และแน่นอนผมจำเป็นต้องคุยกับ... - ฉันเสียใจ
- แต่ฉันไม่สามารถ... - เดี๋ยวคุณครับได้โปรด ได้โปรดครับ
คือมันไม่เกี่ยวกับบทละคร คุณโรเบิร์ต
มันเป็นบางอย่างที่ส่วนตัว
ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ
นี่ครับ
คุณเอามันมาจากไหน
คือว่าเธอเป็นคนให้ผมครับ
ในคืนวันเปิดการแสดงที่ผมเขียน... ที่มหาวิทยาลัยมิลฟีลด์ ประมาณ 8 ปีก่อน
นาฬิกานั่นมีค่ากับเธอมาก
เธอไม่เคย... ไม่เคยลืมพกพามันไปเลย
มันหายไปในคืนที่เธอตาย
เธอตายในคืนนั้นเหรอ
งั้นเชิญคุณเข้ามา
ขอบคุณครับ
ฉันมีบางอย่าง ซึ่งเก็บรักษาไว้ สำหรับวงการละคร
เป็นเครื่องแต่งกาย จากการแสดงอันหนึ่งของเธอ
คุณโรเบิร์ต...
เธอเป็นคนยังไงครับ
ตอนที่ฉันรู้จักนะ เธอเป็นคนใจดีและก็มีน้ำใจ
แต่เธอเก็บทุกอย่างไว้ในใจ
เธอ... เธอดูเหมือนว่างเปล่า ด้วยเหตุใดไม่ทราบ
เธอไม่เคยเป็นอย่างนั้น ใช่มั้ยครับ
โอ้ ไม่ ๆ ไม่เลย
ผู้คนที่รู้จักตอนเธอเป็นเด็กบอกว่า... เธอเป็นคนเร็ว ฉลาดและสนุกสนาน
แกร่ง หัวแข็ง ไม่ใช่เป็นอย่างที่เป็นในช่วงหลัง
ทำไมเธอถึงเปลี่ยน
โอ้ ไม่รู้สิ แต่ดูเหมือนว่าเป็น... การเปลี่ยนแปลงเริ่มประมาณปี 1912
หลังจากที่เธอแสดงละครที่โรงแรมแกรนด์
นั่นคือผู้จัดการของเธอ วิลเลี่ยม โรบินสัน
เขาเป็นคนแปลกอย่างที่คุณเขียน ในหนังสือใช่มั้ยครับ
มีบางอย่างที่แปลกเกี่ยวกับความสัมพันธ์
ว้าว... ดูนี่สิ เฮ้
- ขอผมดู - อ้อ เชิญเลย
เป็นเรื่องเหลือเชื่อเลย ชายคนนี้ ฟีนนี่...
เป็นอาจารย์สอนปรัชญาให้ผมที่ มิลฟีลด์
- อ้อ งั้นเหรอ - ใช่
เธออ่านเล่มนั้น กลับไปกลับมา
"เดินทางผ่านห้วงเวลา โดย จี ฟีนนี่"
เธอสั่งทำ
มีอะไรเหรอคะ
เป็นเพลงโปรดในโลกของผมนี่
ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ด็อกเตอร์ฟีนนี่
เอ่อ คุณต้องเดินไปกับผมพ่อหนุ่ม
- ผมต้องสอนอีกห้อง เธอชื่ออะไร - ริชาร์ด คอลลีเออร์ครับ
- นักศึกษาเหรอ - ครับ เคยเป็นเมื่อ 9 ปีก่อน
ใช่ ฉันน่ะพยายามสอนให้ลูกศิษย์สนใจ แต่ว่า 9 ปี...
- ฉันจะช่วยอะไรได้บ้าง... เชิญ - ครับ ผมมีคำถามสำหรับอาจารย์นะครับ
การเดินทางผ่านห้วงเวลา เป็นสิ่งที่เป็นไปได้หรือครับ
นั่นคือคำถาม
- ขอบอกบางอย่างนะ ริชาร์ดใช่มั้ย - ใช่ครับ
ผมเคยอยู่ที่ เวนิส ในปี... 1971
ผมอยู่ที่โรงแรมเก่า ๆ หมายถึงเก่ามาก ๆ
โครงสร้าง เฟอร์นิเจอร์ ทุกอย่าง
เป็นบรรยากาศแบบว่า... เก่า ๆ นะ
ถ้าคุณตามทันล่ะก็ ในห้องของฉัน...
ฉันรู้สึกเหมือนว่าเป็นศตวรรษ หรือมากกว่า ก่อนปี 1971 เข้าใจที่พูดมั้ย
ครับ งั้นหมายความว่า... สถานที่เป็นสิ่งที่สำคัญมาก
ไม่สำคัญทั้งหมด แต่จำเป็นที่สุด
ทุกอย่างอยู่ตรงนี้
บ่ายวันนึง ฉัน...
ฉัน... นอนเล่นในห้องนั้น
แล้วสิ่งที่เห็นรอบตัวฉัน เป็นส่วนหนึ่งของอดีต
แม้กระทั่งเสียงที่ได้ยิน
และฉันนึกในใจ
อะไร ฉันถามตัวเอง ถ้าฉันพยายามสะกดจิตตัวเอง
เสนอแนะว่ามันไม่ใช่ปี 1971 แต่เป็น 1571
ฉันปิดตา และสอดแทรกการเสนอแนะ เข้าไปในสมอง
เดือนสิงหาคมปี 1571 ฉันอยู่ในโรงแรม... เดล เวคกิโอ
และก็... ฉันสะกดรายละเอียดสำหรับตัวเอง
และทำยังไงกลับไปกลับมา และอีกครั้ง และอีกครั้ง และอีกครั้ง
แล้ว...
คือ... ฉันไม่รู้จริง ๆ ริชาร์ด
ฉันไม่เคยทำอีกเลย
และฉันไม่แน่ใจว่าฉัน... อยากจะทำมันอีก
ฉันรู้สึกอ่อนเพลีย หลังจากนั้นนะ...
เหมือนกับสลบเหมือด
ฉันอยู่ที่นั่นเพียงแค่แป๊บเดียว
- จำได้มั้ย ชั่วพริบตา - ใช่ครับ ผมเข้าใจ แต่ท่านอยู่ที่นั่นใช่มั้ยครับ
ฉันคิดว่า... โอ้ มันไม่สมบูรณ์นะยอมรับ
จะให้เป็นอย่างอื่นได้ยังไง
มีวัตถุรอบตัวฉันที่เห็นได้ชัดว่ามาจากปัจจุบัน
แล้วฉันก็รู้ว่ามันอยู่ที่นั่น แต่ว่า...
ถ้าฉันคิดจะลองพยายามอีกครั้ง
ขอบอกนะ ฉันไม่มีความปรารถนา แต่ว่า...
แต่ถ้าฉันจะทำ ฉันจะแยกตัวเองทั้งหมดจากปัจจุบัน
และก็... ย้ายทุกอย่างออกจากการมองเห็น ที่สามารถเตือนฉันถึงมัน
แล้ว... ใครจะรู้
ขอโทษ
- หวัดดีครับ - หวัดดีครับ
เอ่อ คือ คุณมีเหรียญของปี 1912 มั้ยครับ
หมายถึง เป็นของปี 1912 จริง ๆ
ใช่แล้ว
เดี๋ยวดูก่อนสิ ดูก่อน
ใช่ ไม่เลวเลย ใช่ ๆ ๆ ดูเข้าท่าดีทีเดียวล่ะ
สวัสดีครับ คุณแมคเคนน่า คุณคงไม่รู้จักผม แต่จะรู้
สวัสดีครับ คุณแมคเคนน่า
คุณไม่รู้จักผม
แต่จะรู้
โอเค
นี่เป็นวันที่ 27 มิถุนายน 1912
โอ้ แย่จัง
เอ่อ คุณกำลังนอนอยู่เตียงที่โรงแรมแกรนด์
และเป็นเวลา 18 นาฬิกา ตอนเย็นของวันที่ 27 มิถุนายน 1912
สมองคุณยอมรับมันอย่างถ่องแท้
มันเป็นเวลา 18 นาฬิกา ตอนเย็นของวันที่ 27 มิถุนายน 1912
เอลิช แมคเคนน่า อยู่ในโรงแรมในขณะนี้
ผู้จัดการของเธอ วิลเลี่ยม ฟอร์เชท โรบินสัน
อยู่ในโรงแรมในขณะนี้
- เดี๋ยวนี้ ขณะนี้ ที่นี่ เอลิช แมคเคนน่า - คราวนี้ล่ะ
- ทั้งคู่อยู่ในโรงแรมแกรนด์ - โง่จังเลย
- ในเย็นวันที่ 27 มิถุนายน 1912 - กับคุณไง
เวลา 18 นาฬิกา ของวันที่ 27 มิถุนายน 1912
เอลิช แมคเคนน่า
- ลาก่อน - เอลิช แมคเคนน่า เดี๋ยวนี้ ในโรงแรม
เธอกับเพื่อนฝูงอยู่ในโรงแรมในขณะนี้
ในขณะที่คุณนอนอยู่บนเตียงในโรงแรมแกรนด์ วันที่ 27 มิถุนายน 1912
เวลา 18 นาฬิกา
วันที่ 27 มิถุนายน 1912
- เอาล่ะ ๆ ผ่อนคลาย ๆ - เวทีถูกจัดขึ้นสำหรับการแสดงในคืนพรุ่งนี้
- สมองคุณยอมรับมันอย่างถ่องแท้ - ผ่อนคลาย ยอมรับ
- เอลิช แมคเคนน่า เอลิช แมคเคนน่า - มันเป็นเวลา 18 นาฬิกา
- ของวันที่ 27 มิถุนายน 1921 - เอลิช แมคเคนน่า
- ได้เดินทางย้อนเวลา - เอลิช แมคเคนน่า
- ในไม่ช้าคุณจะเปิดตา - เอลิช แมคเคนน่า
- แล้วคุณจะเดินไปตามเฉลียง - เอลิช แมคเคนน่า
แล้วคุณจะไปข้างล่าง...
- เพื่อตามหา เอลิช แมคเคนน่า - เอลิช แมคเคนน่า
เธออยู่ในโรงแรมในขณะนี้
บ้าจัง
- เอาล่ะ เดี๋ยวนี้ ๆ ๆ... - ไม่มีคำถามมาก่อน ว่าในเวลา 18 นาฬิกา
- แยกให้ออก แยกให้ออก - ของวันที่ 27 มิถุนายน 1912
นั่นคือสิ่งที่คุณคิดนะ
- สมองคุณยอมรับมันอย่างถ่องแท้ - มันเป็นวันที่ 27 มิถุนายน 1912
- มันต้องเกิดขึ้น ตอนนี้คุณรู้แล้ว - ยอมรับ ยอมรับ
- คุณรู้แล้ว มันเกิดขึ้น - เอลิช แมคเคนน่า
- ไม่มีคำถาม - เอลิช
- คุณรู้แล้ว - เอลิช
มันต้องเกิดขึ้น
- เอลิช แมคเคนน่า - ผ่อนคลาย
- ยอมรับ - เอลิช
- ผ่อนคลาย - เอลิช
- ยอมรับ - หยุด... เฮ้ย
- ใช่ ไม่เลว - โอ้ ดีค่ะ
- เฮ้ ดูรูปภาพพวกนี้สิ - โอ้
พนันว่ามันคงสัก 100 ปี ไม่ต่ำกว่านั้นนะ คุณชอบมั้ย
- ใช่ค่ะ - สวยจังเลยนะ คุณชอบมั้ย ผมให้คุณนะ
พนันว่าทุกอย่างต้องเป็นคริสตัล
อ้อ ใช่ ๆ ๆ คงจะใช่นะ
โอ้ ดูที่เหลือสิ งานชิ้นเอก ดูรูปนี้สิ เป็นรูปต้นฉบับ
ใช่ค่ะ แต่ว่า...
ดูสิค่ะ มันถูกโยกย้าย
อาร์เทอร์
เร็วเข้า ตื่นเถอะน่า หวัดดี อาร์เทอร์
ผมขอโทษที่ปลุกคุณนะ คุณเป็นคนเดียวที่จะช่วยผมได้น่ะ
ฟังนะ คุณรู้เรื่องของที่อยู่ในห้องอดีตกาล ที่นำออกแสดง มันมาจากที่ไหน
แล้วมีห้องเก็บหรืออะไร อาร์เทอร์ ได้โปรด มันมาจากที่ไหน
ห้อง... ใต้หลังคาน่ะ คุณคอลลีเออร์
บ้าจังเลย
ขอร้องเถอะน่า
นี่ล่ะ
เอ บี ซี ดี อี เอฟ...
แมคเคนน่า แมคเคนน่า
แมคเคนน่า
ใช่
ริชาร์ด คอลลีเออร์ ชิปปีโก้เอนดีโอไนท์
ผมอยู่ที่นั่น ใช่ ผมอยู่ที่นั่น
เป็นเวลา 18 นาฬิกา ของวัน 27 มิถุนายน 1912 ไม่มีคำถามในสมอง
เป็นเวลา 18 นาฬิกา ใช่แล้ว
416
416... 9.18 เช้าวันรุ่งขึ้น
9.18 9.18 9.18
เช้าวันรุ่งขึ้น 9.18
9.18
เช้า...
วันรุ่งขึ้น
เช้า...
ผมทำสำเร็จแล้ว
วิเศษจังเลย
ผมทำสำเร็จ
ผมทำสำเร็จแล้ว
มอดด์
กลับมาแล้ว
- เรียบร้อยหรือยัง - ยังค่ะ
ผมไม่เข้าใจว่า ทำไมคุณถึงต้องทำท่าทางอย่างนั้น
แน่นอน ฉันคิดว่าคุณคงไม่รู้
แล้วจะให้ผมทำยังไงกับคำพูดเช่นนั้นล่ะ
อะไรก็ตาม โรลโล่ อะไรก็ตาม
เราจะต้องโต้ตอบกันทุกครั้งที่ผมสังเกต เห็นผู้หญิงอื่น นอกเหนือจากคุณน่ะ
- ใช่มั้ย ทุกครั้งเลย - สังเกตเห็นเธอเหรอ
โอ้ นั่นไม่เพียงพอต่อการพรรณนา ถึงความปลื้มปีติต่อทุกตารางนิ้วของเธอหรอกน่า
- ปลื้มปีติต่อทุกตารางนิ้วของเธอเหรอ - คุณไม่รักฉันอีกต่อไปแล้ว
- โธ่ มอดด์ / โอ้ พระเจ้า - ฉันจะนอนพักผ่อนสักครู่
- เป็นความคิดที่ดีนะ - เป็นความคิดที่ดี
ผมขอเตือนนะ...
- ผมเหลืออดกับเรื่องการทะเลาะวิวาทตลอดเวลา - ฉันจะไม่อธิบาย
- ไม่ - คุณพูดแบบนั้นกับทุกเรื่อง
- ผมจะไม่อธิบาย นั่นคือคำตอบกับทุกเรื่องนะ - โอ้
เว้นเสียจากคุณจะมีเหตุผล ผมจะไป โดยไม่มีคุณ
ขออภัยครับ คุณเห็นคนที่พยายามจะเข้ามาในนี้มั้ย
ครับ... เด็กหนุ่ม ไปทางโน้นแล้ว
- บ้าจริง ผมควรจะแจ้งเรื่องนี้ - เห็นด้วยครับ คุณควรจะแจ้ง
ผมคงจะแจ้ง ถ้าผมรู้ว่ามีใครนะครับ...
สวัสดีครับ คุณแมคเคนน่า คุณไม่รู้จักผม
คุณแมคเคนน่า
สวัสดีครับ คุณแมคเคนน่า
ผมเพิ่งมาจาก 68 ปี ขอความกรุณาพูดคุยกับคุณ
- ครับ เอ่อ... - มีอะไรคะ
คุณแมคเคนน่าอยู่มั้ยครับ
ไม่ เสียใจด้วย ไม่อยู่ค่ะ
- ช่วยกรุณาบอกหน่อยว่าเธออยู่ที่ไหน - เสียใจค่ะ ฉันก็ไม่รู้ค่ะคุณ
จบไปหนึ่ง
โอ้ ผมขออภัยครับ
ขอทางหน่อย
ห้ามเล่นข้างใน อาร์เทอร์
- หนูชื่ออาร์เทอร์เหรอ - ใช่แล้วครับ
เอานี่ เอาคืนไป
อาร์เทอร์ ห้ามเล่นข้างใน
มาดาม ขอเตือนว่าผมไม่คิดว่ายังงั้นนะ
โอ้ ขอโทษครับ
บอกว่าผมต้องได้มัน คุณเข้าใจมั้ย
ค่าจ้างรายปี เห็นด้วยมั้ย
- ขอจ่ายเป็นรายเดือน - โอ้ แล้วแต่ความปรารถนา และ...
- ผมรับประกันว่าต้องพึงพอใจ เพียงแค่... - ทำไมไม่วางเธอลงบนตาชั่ง แล้ว...
ให้ไปจากที่นี่ภายใน 2 ชั่วโมง หลังจากการแสดง
เป็นไปไม่ได้ เขาท่าจะบ้านะ
ยังไงก็ตามนี่คือสิ่งที่เขาต้องการนะครับ
- คุณก็รู้จักโรบินสัน / ขอโทษนะครับ - ผมว่าอย่าเลย
เอาล่ะ ถ้าเขารีบร้อนที่จะออกไปจากที่นี่ งั้นให้เขาเปลื้องเสื้อโค้ทอันแสนสวย
แล้ว... เรารื้อฉากลงมา อะไร
เอ่อ... ขอโทษครับ คุณแมคเคนน่า
อ้อ มีข้อความถึงเธอ งั้นส่งมาให้ผม
- แล้วผมจะช่วยส่งต่อให้เธอเอง - เดี๋ยวนี้
เรย์กาน คิดว่าลูกของฉันเป็นสินค้าเหรอ
- ผมไม่ได้คิดอย่างงั้นกับเธอนะ - ใช่ คุณคิด แล้วคุณจะไม่ได้แต่งงานกับเธอ
ฉันขอบอกเอาไว้เลยนะ
- คุณไม่มีทาง คุณไม่มีวันได้ - แต่ขอบอก ผมจะต้องได้เธอ
ไม่มีทาง รับรองได้เลยว่าคุณจะไม่มีวันได้
- ให้ตายสิ เซซิลี่ คุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง - หยุดก่อน
ท่านทั้งหลาย นี่เป็นละครตลกนะ ไม่ใช่ คิงเลียร์
- อย่าเพิ่งฝังคนเขียนบทก่อนถึงเวลาสิ - ขอโทษครับ
ผมเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ต้องรบกวน คือคุณพอจะรู้มั้ยว่าคุณแมคเคนน่าอยู่ไหน
เอาล่ะ ๆ งั้นแสดงใหม่อีกครั้งนะ
ตั้งแต่ต้น
ค่าจ้างรายปี เห็นด้วยมั้ย ขอจ่ายเป็นรายเดือนน่ะ
แล้วแต่ปรารถนา
- ทำไมไม่ขายเธอตามน้ำหนักล่ะ ห๊ะ - ขอโทษครับ / เริ่มอีกครั้ง
ทำไมไม่ว่างเธอลงบนตาชั่ง แล้วขายเธอตามน้ำหนัก
ขอผมคุยด้วยหน่อย ได้โปรด คุณแมคเคนน่า
ขอผม...
คุยด้วยหน่อย ได้โปรดเถอะ
นะครับ เอ่อ...
เอาล่ะ คุณแมคเคนน่า ผม...
เอ่อ คือ...
งงงวย ทูนหัว ทำไมเหรอ ไม่เคยเห็นดารามาก่อนรึยังไงล่ะจ๊ะ
คือ...
เอ่อ ผม... ผมตามหาคุณแมคเคนน่าอยู่น่ะครับ
- อ๋อ คงเดินอยู่แถว ๆ ทะเลสาบนะจ๊ะ ทูนหัว - ขอบคุณครับ
- ระวังหน่อยสิ พ่อหนุ่ม - ขอโทษครับ
นั่นคุณเหรอ
ใช่มั้ย
ใช่
คุณสบายดีเหรอครับ
- ค่ะ ๆ ฉันสบายดี - ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ
- ฉันไม่ได้ตกใจนะคะ - ผมคิดว่าได้ทำ เอ่อ...
ตอนนี้ผมจะพาคุณไปทานมื้อค่ำครับ
เอ่อ ผมขอคุยหน่อย ได้โปรด
มีอะไรหรือเปล่า
ใครคือชายหนุ่มคนนั้น
ฉันคิดไม่ออก
ไม่ให้ชื่อไว้เหรอ
ไม่มีเวลาพอ
แต่คุณสนทนากัน แมคเคนน่า
เปล่า
ที่จริงไม่ใช่
ไม่... ไม่จำเป็นต้องหันกลับ เขายังตามพวกเราอยู่
เอ่อ เดินต่อไปก่อนนะ
คุณเป็นแขกของที่นี่เหรอ
คุณคือโรบินสัน
คุณเป็นแขกของโรงแรมใช่มั้ย
เอ่อ ใช่ ใช่ครับ
งั้นผมต้องขอให้คุณเลิกรบกวน คุณแมคเคนน่าตั้งแต่นี้ไป
ถ้าคุณไม่ทำ ผมจะให้เขาไล่คุณออก
คุณพูดอะไรกับเขา
โอ้ ก็อย่างที่พูดกับชายลักษณะอย่างเขา
เสื้อของคุณสำหรับฉากที่ 2
ผมไม่ชอบมันเท่าไหร่ รู้มั้ย มันควรปรับปรุง
เตือนมารีว่าผมจะคุยกับเธอทีหลัง
สวัสดีครับ จองไว้ 4 ที่ในชื่อวู๊ดส์
- วู๊ดส์ ๆ เอ่อ คุณจองไว้ตอนกี่โมงครับ - 2 ทุ่ม
เอ่อ คุณครับ ให้ช่วยอะไรได้บ้าง
เอ่อ ผมมีนัดทานข้าว กับคุณแมคเคนน่า ขอบคุณครับ
- อ้อ สวัสดีครับ - สวัสดีครับ สบายดีเหรอครับ
สบายดีครับ
ฉันบอกกับคุณแล้วให้ไปที่โคพิพสกี้ เข้าใจมั้ย
โคแคพซี่
โคพิพสกี้ แล้วฉันก็ไม่ต้องการที่จะพูดเรื่องนี้อีกนะ
ผมอยากได้ซัก 20 โหล
แล้วมันก็... ไม่ตรงตามบทอีกด้วยครับ
นั่นไม่ใช่สิ่ง... ที่เจ้างั่งคิดว่าตัวเองเล่น...
ใช่ นั่นเขานี่ ที่เล่นแฮมเล็ท เมื่อฤดูกาลที่แล้ว
- โอ้ ทูนหัว เราเจอกันอีกแล้วนะจ้ะ - ครับ ๆ
- สวัสดีครับ - ฉันชื่นชมชายที่ไม่เกาะติดไปกับแฟชั่น
- เอ่อ หมายถึง - สูทตัวนั้น ฉันไม่ได้...
- เห็นมันมาหลาย 10 ปีแล้วล่ะ - 10 ปีเหรอ
โอ้ ใช่ คุณยังตามหาคุณแมคเคนน่าอยู่เหรอ
- ใช่ ที่จริง ผม... - อยู่โน่นไง
- ขอบคุณครับ - ด้วยความยินดีค่ะ
คุณคิดว่ากำลังทำอะไร
เต้นรำกับคุณ
แต่เรายังไม่รู้จักกันเลยนะ
- ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ - ใช่ ฉันแน่ใจว่าคุณคงรู้
หมายความว่ายังไง
- งั้นฉันขอตัวก่อนนะ - ไม่ ๆ ๆ เดี๋ยว ๆ ๆ คุณไม่เข้าใจนะ
- ฉันคิดว่าเข้าใจ - ไม่ ๆ ได้โปรด อย่าเพิ่งไปนะ
คุณไม่เข้าใจ คุณไม่เข้าใจว่า... ผมมาไกลขนาดไหนที่จะมาพบคุณ
คุณไม่จำเป็นต้องกลัวผม รู้มั้ย
ชายคนนี้เป็นผู้บุกรุก ช่วยกรุณาพาเขาออกไปจากห้องนี้
เดี๋ยวนี้เลย
เชิญทางนี้ครับ
รอสักครู่นะ
ฉันจะไปกับเขา
แมคเคนน่า
คุณแน่ใจว่าอยากจะทำอย่างนี้
ใช่ ไม่ต้องห่วงวิลเลี่ยม ฉันจะกลับมาในชั่วเวลาอันสั้น
- ขอบคุณครับ ผมขายหน้ามาก - ชื่อคุณล่ะคะ ได้โปรด
- ริชาร์ด คอลลีเออร์ - ที่พำนักล่ะ
- ชิคาโก้ - อาชีพของคุณ
- ผมแต่งบทละคร - แต่งบทละครเหรอ
- ใช่ แต่คุณ ผมไม่ได้มาที่นี่เพราะว่า... - แล้วบอกว่าคุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน
- ใช่ คือ... - มันเป็นเรื่องเหลวไหลนะ
คุณไม่มีทางรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวฉัน
เราไม่เคยพบกัน คุณเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน
แล้วทำไม คุณถึงพูดว่า คุณใช่มั้ย
ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคุณ
ผมรู้ว่าไม่จำเป็น แต่ผมก็อยากหวัง
เขามีอะไรข้องใจเหรอ
เขาแค่คอยดูแลฉันอย่างที่ทำเสมอมา
ไม่ ทำไมเหรอ ผมดูเหมือนอันตรายเหรอ
เดี๋ยว ๆ
เมื่อไหร่ผมถึงจะได้พบคุณอีก
ไม่รู้สิ
เตรียมให้พร้อมวันพรุ่งนี้นะ มารี ขอบใจนะ
ฉันจะพยายามที่สุดค่ะ
คุณกำลังยิ้ม แมคเคนน่า
ก็ดูเหมาะสม
เขาเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลา แต่ไร้มารยาท
- ผมจะคอยสอดส่อง - คุณต้องทำแน่
เขาคือชายคนนั้น วิลเลี่ยม
ใช่เหรอ
คุณคนเดียวที่สามารถบอก อย่างมั่นใจ
แล้ว... การแสดงคืนวันพรุ่งนี้ จำได้มั้ย
จงล้ำหน้าพวกเขา เก็บความลึกลับ ความลึกลับเสมอ
- เลยเถิดพอสังเขป - เลยเถิดพอสังเขป
ฝันดี แมคเคนน่า
แล้วไงตอนนี้
นั่นใคร
ริชาร์ด คอลลีเออร์
อรุณสวัสดิ์
คุณ หลับสบายหรือเปล่า
- สบายมาก - ขอโทษนะ
ผมนอนไม่ค่อยหลับ แต่ผมนอนบนเก้าอี้ที่เฉลียง คงเข้าใจ
คุณไม่มีแม้กระทั่งห้อง
ใช่ ผมมีตอน 9 โมง 18 นาที เบอร์ 416
ผมหมายถึง คุณอยากไปร่วมรับประทานอาหาร
ตอน 6 โมงเช้า
อ๋อ งั้นสายหน่อย
- ฉันไม่ทานอาหารเช้าในวันแสดง - ไม่ แน่นอน มื้อกลางวันล่ะ
- คุณคอลลีเออร์ - ไม่ ๆ ไม่ใช่คุณคอลลีเออร์
- นั่นไม่ใช่ชื่อของคุณ - ใช่ ชื่อของผม แต่ผมชอบ... อะไรเหรอ
- มารี เธอนอนอยู่อีกห้องหนึ่ง - มารี
- คนรับใช้ - อ๋อ ขอโทษครับ
คือ แน่นอนผมชื่อคุณคอลลีเออร์ แต่ผมหวังว่าคุณจะเรียกชื่อต้นของผม ริชาร์ด
เพราะอะไร
ไม่รู้สิ อยากให้คุณเรียก
- วันนี้ผมจะพบคุณได้ช่วงไหน - ฉันจะต้องซ้อมทั้งวัน
- ทั้งวัน จะบ้าเหรอ คุณจะ... - เดี๋ยวเธอก็ตื่นหรอก
- คุณไปเดินเล่นกับผมมั้ย ทำแค่นั้นได้หรือเปล่า - ไม่ได้ค่ะ
คุณผู้หญิง ถ้าคุณไม่ยอมไปเดินเล่นกับผม
ผมคงเป็นบ้า คุ้มคลั่งเสียสติ แล้วทำอะไรบ้า ๆ กับตัวเอง
ไปเดินเล่นกับผม ได้โปรด
พูดว่า ริชาร์ด คือตัวผม
ขอบคุณฉันอยากไปเดินเล่นกับคุณ และพูดคุยกับคุณ และรู้จักคุณ
และไม่หวาดกลัวคุณ และยอมตกลงทุกอย่าง ตอบว่า ได้
ได้
บ่ายโมงตรง
นอกโรงแรม
เธอชอบผมแน่ ๆ เลย
ผมขอเชิญให้คุณนั่งกับผมเหรอ
คุณมาจากที่ไหน คอลลีเออร์
ชิคาโก้ คุณมาจากไหนล่ะ
ผมเข้าใจว่าคุณเป็นคนแต่งบทละคร
คุณเข้าใจถูกต้อง
ไม่ต้องสงสัยว่าคุณฝันที่จะเห็นคุณแมคเคนน่า ในโอเปร่าเรื่องหนึ่งของคุณ
เป็นพหูพจน์สำหรับโอปุช ผมสันนิษฐานว่าคุณคงจะประพันธ์มากว่าหนึ่ง
- แล้วได้เห็นมันออกแสดง - งั้นเหรอ
ผมไม่ค่อยคุ้นเคยกับความสำเร็จของบทละคร ชาวอเมริกันใน 10 ปีที่ผ่านมา
- บางทีผมอาจจะเคยได้ดู - ไม่คงจะไม่
ผมสงสัยมากว่าอาจจะได้เห็นเรื่องหนึ่ง ที่คุณแมคเคนน่าจะนำแสดง
คุณคงไม่เชื่อว่าผมมาเพราะเหตุนั้น ใช่มั้ย
คุณมาทำไมที่นี่ เกี่ยวกับเงินเหรอ
ผมไม่คิดว่าคุณเชื่ออย่างนั้นเหมือนกัน
เรามีกฎหมาย คอลลีเออร์
- ผมขอเตือน ผมไม่ลังเลที่จะใช้ประโยชน์จากมัน - ต่างชาติกล่าวหาว่ายังไงล่ะ
- เราจะยุติเพียงแค่นี้ คุณ... - ไม่
ใช่ จงมั่นใจในเรื่องนี้
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
ขอโทษครับ อาร์เทอร์
ขอโทษอีกครั้ง
- ผมขอโทษจริง ๆ ครับ - ไม่เป็นไรครับ
ผมต้องการห้องพัก
โอ้ คุณยังไม่ได้ห้องเหรอครับ
คือ เมื่อคืนผมไม่สบายตอนที่มาถึง ผมเลยไปพักกับเพื่อน
อ๋อ เข้าใจครับ
คุณมีห้องว่างใช่มั้ย
- ครับ - ขอบคุณ
ห้องเดี่ยว 3 เหรียญต่อวัน และสิทธิพิเศษในการใช้ห้องน้ำต้องจ่ายเพิ่ม
คุณจะทะเบียนตอนนี้เลยหรือเปล่าครับ
เอ่อ... ขอโทษนะครับ ผมขอโทษ คุณแน่ใจว่าเป็นห้องที่ถูกต้องเหรอ
ห้องที่ถูกต้อง ผมไม่เข้าใจ
โทษทีนะครับคุณบีลส์ ห้องนั้นถูกจองแล้ว เราลืมใส่หมายเหตุไว้ในช่อง
ผมขอโทษจริง ๆ
- ใช่ ผมควรจะเซ็นใช่มั้ย - ครับ ช่วยกรุณา
- ขอโทษนะ งั้นผมเขียนให้ครบสำหรับคุณ - เอ่อคือว่า...
9 โมง 18 นาที
ขอบคุณครับ
- ไชโย - ขออภัยครับ
ไม่มีอะไรครับ
คุณฝากกระเป๋าไว้ที่ห้องไหนครับ
ไม่เป็นไรครับ ผมจะลงมาเอามันทีหลัง ขอบคุณมาก ขอบคุณ
นี่
แล้วเจอกันใหม่ อาร์เทอร์
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
แปลกประหลาด
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ คุณสวยจังเลย
- ขอบคุณค่ะ ไปหรือยังล่ะ - ไปสิครับ
- ขอโทษที่มาสาย มีเรื่องขัดข้องนิดหน่อย - ไม่เป็นไร
คุณทำอะไรกับใบหน้า
โกนครับ มีดโกนใหม่ยังไม่ค่อยจะคม
ฉันใจหายเมื่อคิดว่าคุณจะดูยังไง ถ้ามีดโกนเกิดคมขึ้นมา
ไม่ ผมไม่เชื่อเลย
ต้องให้คะแนนเขาหน่อยแล้ว เขาเหมือนกับพิทบูล
- คุณอยากให้ผมไปพูดกับเขามั้ย - มันไม่เกิดประโยชน์หรอกค่ะ
ฉันคิดว่ารู้ว่าจะทำอะไรนะ
คุณคอลลีเออร์ มันไม่ใช่เรื่องง่ายในการเป็นดาราที่โด่งดัง
หลายปีที่ผ่านมา ฉัน...
ฉันพบว่าจำเป็นต้องปกป้องตัวเอง
ขอให้เข้าใจนะ ได้โปรดเถอะ
ฉันมากับคุณในวันนี้
เมื่อเราเพิ่งพบกันเมื่อคืน
ทำไมคุณถึงพูดว่า ใช่คุณเหรอ
ฉันคาดหวัง
ผมเหรอ
ใครบางคน
ใครล่ะ
บอกผมสิ
- คุณคงหัวเราะ - ทำไม เป็นเรื่องตลกเหรอ
อาจจะใช่
วิลเลี่ยมบอกว่าคุณจะมา
- โรบินสัน - ใช่
เขารู้ด้วยเหตุผลบางประการ
เขารู้หลายสิ่งหลายอย่าง
ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น
อาชีพของฉัน คือ..
เขาบอกฉันว่าวันนึง
ฉันจะพบผู้ชายคนหนึ่ง
ที่จะเปลี่ยนชีวิตของฉัน
แล้วเขาบอกว่าชายคนนั้น จะเป็นคนที่คุณควรกลัว
ใช่
แล้ว ตอนนี้คุณคิดว่ายังไง คุณเชื่อว่าอย่างงั้นเหรอ
ไม่... เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คุณ
เพราะจังเลยค่ะ
เพลงอะไรเหรอคะ
แรชมานีนอฟ จาก เดอะแรพโซดี้
ฉันเคยเห็นเขากับวงฟีลฮาร์โมนิคครั้งหนึ่ง ฉันชอบเพลงของเขาแต่ยังไม่เคยได้ยินชิ้นนี้
จริงเหรอ
งั้นผมคงต้องแนะนำให้คุณรู้จักในบางครั้ง
ขออภัยที่เรายึดรถม้าไปตั้งนาน ขอบคุณครับ
เห็นสีหน้าของเขามั้ย เขาคงแขวนคอเราฐานขโมยม้า
แลบลิ้นออกมา
แลบลิ้นออกมาสิ
ทำไม ไม่
เป็นชั่วขณะที่ประหลาดในชีวิตฉัน คุณคอลลีเออร์
ผมคิดว่าคุณอยู่รอด คุณแมคเคนน่า
กี่โมงแล้วตอนนี้
เอ่อ... 4 โมงครึ่ง
- ฉันคงต้องรีบกลับ - ต้องไปแล้วเหรอ
- คุณไม่สามารถอยู่ต่อสักนิด - ไม่ ฉันต้องพักผ่อนสักครู่ การแสดง
การแสดง
สวยจังเลยนะคะ
คุณได้มาจากที่ไหน
มีคนให้ผมมา
งั้นเราควรไป
แล้ว... คณะจะย้ายไปเมื่อไหร่
คืนนี้
คุณจะไปไหนต่อ
- เดนเวอร์ - อ๋อ
ขอบคุณสำหรับยามบ่ายที่สนุกสนาน
เราคุยกันต่ออีกสักนิดไม่ได้เหรอ
- ฉันควรไปพักผ่อนสักครู่ - ได้โปรด
ก็ได้ แต่เพียงชั่วครู่นะ
คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรล่ะ
ไม่...
พระเจ้า มันได้เกิดขึ้น
แมคเคนน่า
เข้ามาสิ
- ผมคิดว่าคุณควรไปได้แล้ว - คุณรอการกลับของเรามาตลอด
- นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะอภิปราย - ใช่มั้ย
ใช่ แปลกใจเหรอ
ความสัมพันธ์ของเรา เป็นเพียงแค่ธุรกิจเท่านั้นนะ
- เป็นเพียงธุรกิจ - ฉันเกี่ยวข้องกับคุณฐานะนักแสดง
คุณโรบินสัน ไม่ใช่ที่เช็ดเท้า
อย่าพยายามเช็ดรองเท้าบู๊ทบนตัวฉัน
ริชาร์ด
ฉันจะทิ้งตั๋วสำหรับคุณ ที่ประตูโรงละคร
เลยเถิดพอสังเขป แมคเคนน่า
ลาก่อน
สวัสดีค่ะ คุณ...
ไม่ดีเลย
ที่จริงแย่มาก
- ฉันจะไม่ลงไปข้างล่างอีกต่อไป - มีอะไรเหรอคุณ...
ฉันเพิ่งทานข้าวกับชาย ที่พ่อฉันตัดสินใจให้แต่งงานด้วยน่ะ
- อ๋อ แบ๊งเกอร์ ฮาร์เวล - แบ๊งเกอร์ ฮาร์เวล ใช่
อายุ 67 ปีกับสูงแค่ 5 ฟุต 4 กับ 100 ปอนด์บนตัวเขา
แต่เขามีเงินนะคะคุณ
แล้วไม่เคยให้ใครลืมมัน
ฉันอัศจรรย์ใจ ที่เขาปรารถนาจะแต่งงาน
เขาแสนสุขใจที่แต่งงานกับทองของเขา
แต่บางทีมันอาจจะไม่เลวร้ายนักคุณ อาจจะมีบางอย่างที่คุณชอบเกี่ยวกับเขาก็ได้
ใช่ การจากไปของเขา
ตอนนี้ชายในฝันของฉันเริ่มเจือจาง
แล้วใครคือชายคนนั้นคะคุณ...
ชายที่ฉันสร้างไว้ในใจ
ชายประเภท
ที่ผู้หญิงฝันถึงในห้วงลึก และลึกลับของหัวใจ
ตอนนี้ฉันเกือบมองเห็นเขาเบื้องหน้า
ฉันจะพูดอะไรกับเขา
ถ้าเขาอยู่ที่นี่จริง ๆ
โปรดอภัยฉันด้วย
ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
ฉันมีชีวิตโดยไม่มีมันมาตลอด
ไม่ประหลาดใจที่ฉันไม่สามารถจำคุณได้
คุณนำมา นำมันมาให้ฉันเป็นครั้งแรก
มีวิธีใดที่ฉัน
จะบอกคุณว่าเหตุใดชีวิตฉัน ถึงได้เปลี่ยนแปลง
วิธีใด ๆ ก็ตามเพื่อให้คุณรู้ถึงความ... ความหวานที่คุณมอบให้ฉัน
มีอีกหลายอย่างที่อยากจะพูด
แต่ฉันไม่สามารถหาคำพูด
นอกจากสำหรับสิ่งนี้
ฉันรักคุณ
ใช่... เป็นคำพูดที่ฉันจะบอกเขา
ถ้าเขาอยู่ที่นี่จริง ๆ
- คุณเกิดบ้าอะไรขึ้นมา - ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
- ไม่มีอะไร - ไม่มีอะไรยังงั้นเหรอ
- คุณเขียนบทใหม่ทั้งฉากแรก - แต่ฉันก็นำมันกลับเข้าถูกทาง
- ผมรู้นะ แต่ว่า... - เอลิช คุณควรนิ่งสักครู่นะ
- เราต้องถ่ายรูปนี้เอาไว้ - ก็ได้ โปรดรอสักครู่นะคะ
- ฉันต้องเปลี่ยนชุดน่ะค่ะ - คุณแมคเคนน่าครับ
- เร็ว ๆ - ช่วยยิ้มสวย ๆ หน่อยนะครับคุณครับ
ใช่ครับ ใช่ครับ ช่วยยิ้มสวย ๆ หน่อยนะครับ
ใช่ครับ นั่นสวยมากเลยครับ
ใช่ครับ โปรดรอสักครู่นะครับ โฟกัสตรงความงดงามนั่น
โอ้ใช่ ๆ ตอนนี้ผมจะจัดลงใส่เพลทนะครับ
รอสักครู่นะครับ ยังงั้นแหละครับ
เอ่อ ยิ้มเล็กน้อยครับ ได้โปรดเถอะครับ มันไม่ใช่ยังงั้นครับ
บางทีคุณควรจะคิดถึงสิ่งที่มีความสุข หรือว่าสดใส
ใช่ครับ นั่นแหละครับ ใช่เลยครับ อยู่นิ่ง ๆ ครับ
ยอดมากเลยครับ
งั้นขอบอก ผมจะจ้างเป็นรายปี
- คุณคอลลีเออร์ครับ - ผมเป็นคนที่รักเธอ
- สำหรับคุณครับ - เช่นเดียวกับคุณ
สามารถมอบชีวิตอันมั่งคั่ง มากกว่าความร่ำรวยในชีวิตให้กับเธอยังงั้นเหรอ
"ผมขอคุยกับคุณเดี๋ยวนี้ เรื่องคอขาดบาดตาย" ผมมั่นใจในสิ่งที่พูดครับ
"ผมจะรอที่ซุ้มด้านหลังโรงละคร"
"ดับเบิ้ลยู เอฟ โรบินสัน" ผมคิดว่าเพลงเก่าแก่จะบอกได้ดีกว่านะ
คุณรู้หรือเปล่า ว่าผมอยู่กับคุณแมคเคนน่ามานานเท่าไหร่
ตั้งแต่เดือนมีนาคม ปี 1903
เดือนมีนาคม ปี 1903 ถูกต้อง
ตอนนั้นเธออายุ 16
แล้วเธออยู่บนเวทีสกปรก กับละครน่าสมเพช
ร่าเริง แจ่มใส
ใช้เวลาแค่เสี้ยววินาทีสำหรับผม ที่จะเข้าใจว่าเธอควรเป็นอะไร
คุณนายโรบินสันใช่มั้ย
จริงเหรอที่คุณเชื่อว่าผมได้ทะนุถนอมเธอ ดูแลเธอ ปรุงแต่ง ฝึกฝน
พัฒนาเธอมาตลอดหลายปี เพื่อเตรียมการเป็นภรรยาเหรอ
งั้นเพื่ออะไรล่ะ
ดารา
มีแค่บางคนที่มีสติ ไร้ขอบเขตของอายุอย่างคุณ
สามารถนึกคิดว่าความรู้สึกทั้งหมดของผม สำหรับผู้หญิงคนนี้มีมากกว่าเรือนร่าง
คุณไม่เข้าใจว่าเธอมีมันภายในตัวเอง ที่จะเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่
ถ้าไม่ใช่ดาราที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุค
ผมขอกราบอภัย
อะไร
ตอนนี้ผมเข้าใจคุณแล้ว
คุณไม่มีอย่างอื่นนอกจากวัตถุประสงค์ ที่ดีที่สุดสำหรับเธอ
- งั้นคุณ - แต่ผมก็เช่นเดียวกัน
แน่นอนเธอจะได้แสดงต่อไป เธอจะรุ่งโรจน์ต่อไป
แล้วเธอจะกลายเป็นทุกอย่าง ที่คุณต้องการให้เธอเป็น
- โดยมีคุณอยู่เคียงข้าง - ใช่
โดยมีผมอยู่เคียงข้าง
- เป็นไปไม่ได้ - พระเจ้า
คุณคิดจะเป็นเจ้าของเธอ ยังงั้นน่ะเหรอ
คอลลีเออร์ ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร
ตั้งแต่คุณมาถึงที่นี่นะ ผมรู้ตั้งแต่แรก
- คุณมาเพื่อทำลายเธอ - พระเจ้า คุณท่าจะบ้าไปแล้ว
- พอแล้ว - พอแล้ว
- รับคำชมอีกครั้ง - คนดูจะไม่พอใจ / ช่างหัวคนดูสิ
- เธอหาเขาเจอมั้ย - ไม่ค่ะ คุณแมคเคนน่า
- ได้โปรดไปดูที่ห้องสิ - เขาไม่อยู่ที่นั่น
โธ่...
- พนักงานบอกว่ายังไง - ไม่เห็นเขาเลย
- เขาไม่ได้ทิ้งข้อความไว้เหรอ - ไม่ค่ะ เสียใจด้วย
มันไม่มีเหตุผลนี่
เกิดอะไรขึ้นกับเขานะ
มารี มารีช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อหน่อยสิ เร็วเข้า
เดี๋ยว มารี
ขอบใจ มารี
การแสดงของคุณในฉากหนึ่ง ขอบอกว่า ค่อนข้างประหลาด
เขาอยู่ที่ไหน คุณทำอะไรกับเขา
ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น
แมคเคนน่า คุณคอลลีเออร์ไปแล้ว แค่นั้น
หมายความว่ายังไง
ไป จากโรงแรม
- กับชีวิตของคุณ - ฉันไม่เชื่อคุณ
ผมต้องยอมรับ
เขาค่อนข้างมีเสน่ห์มากกว่าคนอื่น ๆ ที่เราเผชิญในอดีต
คุณกับผม สิ่งปลีกย่อยที่จริงใจ
- อาจจะ แต่ก็... - งั้นเขาไม่ใช่คนที่คุณพูดถึง
- ไม่ใช่ - งั้นคุณก็ดูเขาผิดจริงมั้ย
คุณผิดพลาด
ฉันรักเขา
และเขาจะทำให้ฉันมีความสุข
คุณเข้าใจหรือเปล่า
ฉันรักเขา
แล้วตอนนี้มัน... จะแตกต่างกันยังไง เขาไปแล้ว
ฉันจะตามหาเขา วิลเลี่ยม
อย่าได้พยายามหยุดยั้งฉัน
และถ้าคุณจะให้อภัย ฉันอยากจะเปลี่ยนเสื้อ
แน่นอน
ผมขอเตือน ว่าเราจะไปภายในหนึ่งชั่วโมง
ขอบคุณ
เอลิช
คุณครับ เป็นอะไรหรือเปล่า
- คณะไปแล้วเหรอ - คณะเหรอ
ใช่ คณะที่แสดงละครเมื่อคืนนี้ พวกเขาอยู่ที่ไหน เขาไปแล้วเหรอ
พวกเขาไปทันทีที่จัดของเสร็จครับ
มานี่ อาร์เทอร์ เราจะไปสายแล้ว
ริชาร์ด
เป็นยังไงบ้าง
- ก็ดีค่ะ - ผมนึกว่าเสียคุณไปแล้ว
ไม่มีวัน ไม่มีวัน ไม่มีวัน
คุณจะแต่งงานกับฉันใช่มั้ย
- ขอโทษ...แน่นอน ใช่ - อะไรเหรอ
ผมเพียงหัวเราะวิธีที่คุณถาม
- ชั่วขณะหนึ่ง - อะไรเหรอ
ฉันนึกว่าคุณมีภรรยากับลูก ที่บ้านสักแห่งนะคะ
เอลิช
ฉันอยากเป็นทุกอย่างสำหรับคุณ
คุณเป็น
บอกเกี่ยวกับตัวคุณหน่อยสิ ที่รัก
- คือผมเกิดใน... - แล้วคุณเขียนบทละครแบบไหนล่ะ
- เอ่อ... - แล้วมีตอนไหนสำหรับฉันบ้าง
- ผมสามารถจะ... - ฉันชอบที่จะเล่นในละครของคุณนะคะ
สมมุติว่าฉันอยากจะแสดงอีกครั้งนึง หลังจากคืนนี้
- คุณจะแสดงเหรอ - ริชาร์ด
- บทที่ดี - อะไร
ผมเขียนบทที่ดี
ฉันไม่ได้ให้โอกาสคุณตอบใช่มั้ย
- ไม่ - ขอโทษนะ
- คุณคิดว่ากี่โมงแล้วเนี่ย - ไม่รู้สิ
ผมไม่สน ผมรักคุณ
ไม่อย่าดูนะ ไม่
- 5 โมงแล้ว - จริงเหรอ
- ผมไม่ยักรู้สึกง่วงเลย แล้วคุณล่ะ - ไม่
- สิ่งแรกที่ฉันตั้งใจจะทำสำหรับคุณ - คุณทำไปแล้ว
- งั้นสิ่งที่สอง - อะไร
ซื้อเสื้อสูทตัวใหม่ให้คุณ
ผมไม่เข้าใจเลย ไม่มีใครชอบสูทผมเลย
- คุณจะโทษพวกเขาลงเหรอ - เดี๋ยวก่อน
ผมว่าสูทผมดีมากเลย เสียตรงไหน
- ถ้ามันเก่าแค่ 10 ปี - หรืออย่างน้อย 15 ปี
15 ปีเหรอ
งั้น ผมคิดว่ามันเท่ห์ที่สุดเลยนะ ดูสิ
มันเป็นสูทที่ยอดเยี่ยม มีสภาพเป็นเลิศ แขนกำลังดี
เพราะแขนเขายาวถึง 9 ฟุต แถมยังมีกระเป๋าทุกแห่ง
ผมสามารถดึงกระต่ายขึ้นมาได้เลยเห็นมั้ย
อ๋อใช่ นี่เป็นส่วนที่ดีที่สุดนะ นี่เป็นส่วนพิเศษสำหรับใส่เหรียญเผื่อฉุกเฉิน
ริชาร์ด
ริชาร์ด ริชาร์ด ริชาร์ด...
ริชาร์ด
ไม่ ไม่ ๆ ๆ
มันเป็นวันที่ 27 มิถุนายน ปี 1912
วันที่ 27 มิถุนายน ปี 1912 พระเจ้า ได้โปรดเถอะ
พระเจ้า ฉันกลับมาแล้ว ฉันกลับมาแล้ว
ไม่ ๆ...
คุณคอลลีเออร์
- คุณแน่ใจว่าเขาอยู่ในนั้นเหรอ - แม่บ้านบอกว่าเขาอยู่ในนั้นมาหลายวัน
- คุณสบายดีเหรอครับ - มีกุญแจพิเศษมั้ย
คุณคอลลีเออร์
โอ้พระเจ้า
- ช่วยกันอุ้มเขาขึ้นบนเตียง - เอาล่ะ ใจเย็น ๆ
- ระวัง ๆ - ผมได้แล้ว
เอาล่ะ
- ระวัง - โอเค
- ได้ - ช่วยดึงตรงขาเขา
โอเปอร์เรเตอร์ ช่วยตามหมอพอลมาที่ห้อง 313 เดี๋ยวนี้
ดูเหมือนเขายังไม่ทานอะไรมาเป็นอาทิตย์ คุณควรโทรเรียกรถพยาบาลนะ
- ผมจะโทรไปตามเดี๋ยวนี้ - น่าเสียดายนะ
- ถ้าเพียงผมรู้เนี่ย - โอเปอร์เรเตอร์ ตามรถพยาบาลด่วน
- เขาจะฟื้นมั้ยครับ จะฟื้นมั้ย - ยังไม่รู้เลย
- พวกเขากำลังจะมา เป็นยังไงบ้าง - เราต้องการออกซิเจนด่วน
โอ้ไม่ เราไปอยู่ข้างล่างนะ
- ผมจะไปเอามันมาเดี๋ยวนี้ - ทำตัวเขาให้อบอุ่นด้วยผ้าห่มก่อน
เป็นชายหนุ่มที่น่ารัก น่าเสียดาย
อยากรู้จังว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
เราจะพยายามช่วยเขา จนกว่ารถพยาบาลจะมาถึง
แกลดี้ นี่ผมอาร์เทอร์อีกครั้ง ในห้องคุณคอลลีเออร์
OCR by Salsa Santana 28/2/2014